KOГА ЌЕ УМРАМ

Да ме нaдживееш ако умрам jac сал со љубов ќе сакам,
тагата и сивилото во студ да ги завиеш не ќе ми треба,
твојот чекор како златно ѕвонче под небесата нека ака,
за така болката низ теснецот време, веднаш да ја снема.
Ako еднаш моиве очи во изгревот сонцето не го видат,
сал од градиве пареата не излегува со топол срчен здив,
твоите усни над моиве ладни само еднаш нека ти бидат,
доволно за спомените да не те мачат колку и да сум крив.
Кога ќе умрам сал отсутноста нека не те измачува сетна,
очите нек ти вишат од исток кон запад со стрелка на југ,
само така срцето забразано ќе здравее ко од жила петна,
да патуваме вечно низ нашата љубов како ниеден друг.
Недостигот ќе ти биде најголем празен  дворец што мачи,
затоа отсутноста сфати ја како куќа без прозорци и врати.

МЈ 2014  г.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s