Мајмун пилиштар

Мајмун пилиштар

Бев дете ластик фрлачка ми беше опсесија,
незнаев дека птиците се како човечка душа,
ги ловев кај ќе стигнев во небото од чудесија,
на чавките бев настрвен ги гаѓав право в гуша.
Еден ден пред некоја стара разрушена куќа,
под сачакот здогледав едни од радост писнав,
ја оптегнав жилата заправ здив наполнив плуќа,
отпуштив мешун и право в око гомно ме плисна.
Еднаш па се качив на ронливи карпи под чука,
меркав едно орле кое тука свило гнездо мало,
а малечок бев пентарањето не ми било струка,
паднав кожа огулив се до дебелото бело сало.
Од блиското лозје за среќа еден чичо ме виде,
тој нагла нашија загрижен почна на глас да вика,
мајмуне пилиштар еден од тебе ништо не ќе биде
зар не можеше носот само во книгите да го пикаш.
МЈ 2014 г

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s