Моите другари

Моите другари
Повеќето бевме надвор отколку дома,
растевме покрај споменикот од мермер,
некој слаб некој дебел некој како мома,
сите станавме по нешто сал еден бербер.
Зад нас останаа слики на некои клинци,
сиромашно облечени се маваат во снегот,
без санки се лизгаат на нозете со опинци,
се тркалаат и качуваат ко зајаци по брегот.
Ова беше пред векови во мојот роден град,
сега книгата на спомени со жал ја листам,
јавата во мене се буни ми предизвика глад,
на најубавиот спомен ликот му го чистам.
Многу работи што вредеа ги однесе плима,
изгубен во редот стојам на есенската рима.
МЈ 2016 г

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s