Висококатница врз моето минато

Го паметам зеленилото пред домот мој,
прскалките врисокот и плетенките златни,
до нас гулабарот со јастребите водеше бој,
сега гледам во кафезите грди повеќекатни.
Мора во оваа земја од зеленото да се граби,
зарем идејата за просторот и време ни секна,
малку одречно не, стоп, зар толку сме слаби
еден да се најде да рече ,,открив,, ми текна.?
Се шират како ,,повиди,, врз дивите лозници,
,,светол дом,, на некои нови анонимни души,
крематориуми високи како легла на морници,
со остри антени на врвот ко на џаволот уши.
Зарем убавината и здивот немаат солуција,
каде со нив и зошто височините ги уриваат
или се стигнало до новата контрареволуција,
пет до дванаесет е, ќе почнат да се убиваат.?
МЈ 2016 г

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s