НЕ ПЛАЧИ ДАРИЈА

113
.

Јас морам да те сакам како бедуините пустината,
во минатото колку и да не гледам ти пак се раѓаш,
како нова љубов низ мрак ме водиш до вистината,
ѕвезда деница си со првиот зрак во срце ме гаѓаш.
Бесконечната среќа, длабоката тага, вечност цела,
сокриени во старата приказна пак љубов негуваат,
сал одново почнуваме да се капеме во крвта врела,
во капки црвени старите рани што ни ги негуваат.
Никој не знае на колку начини те сакам и колнам,
како што не ќе знае каде месечината сега зимува,
така старата болка одново ме боди ко сива молња,
и секоја непозната ѕвезда твојот лик го попримува.
И во времето после ова време одново ќе те сонам,
иако со очај во впламната надеж насмеан ќе тонам.
МЈ 2016 г

Image result for n the center with arrow

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s