Ние сме лудаци

 

Јадеме романи раскази и рецепти,
го сакаме светот во чаша како сок
се лепиме врз илузијата ко инсекти
ловци на збор ко некој зелен смок

И кога калемиме измислици и врби
небаре овошки ќе станат на столот
и се` неупотребливо станува, смрди
за опашка од калта го тегнеме волот

Незнам колку сум јасен епитаф е ова
за онаа избришаната приказна стара
удавена во чоколадо метафора нова
затоа сега нов пекар за фурна се бара.

Јас не клесам надгробен камен студен
сал пијам горко кафе да останам буден

МЈ 2016 г

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s